'HAYAT BAZEN' İLE BAŞLAMAYAN SOKAKLAR

Etrafıma baktım bu sabah.
Bulutlar giderken gökyüzünden
yüklerinin nefretiyle dolu ağaçlar gibi dallarını uzatmıştı insanlar.umutsuzca.
Ve utangaç,narin
Çocuklar göründü arasıra köşe başlarında.
Paçaları çamurlu.
Koşmaktan kızarmış yanakları ve
nereden geldiği belli olmayan,
güvendikleri yabancılara bakan gözleri.umutlu ve neşeli.
Ödülünü alamamış hikayelerini ve düşlerini geri verecekler zannederek.
İnsanca yaşama arzusunun ve yoksulluğun bedeli.
Sokakları bugün farklı bir telaş içindeydi.
Hergünki heycanlardan farklı.yürekleri kara.
Rant dedi bir kaçı dil altından.söylentiler eylenceliydi.
Anlamıyorlardı.
Kızıyorlardı.
Birleri dikmişti gözlerini ve ayırmadan bakıyordu onlara.
Çocuklar vardı tepelerin üstünde bide.
Kumdan ve dereden tepeler.
Arkadaşlarım vardı benim.
Mahallenin en hızlı koşan çocuğuydum.
Zili sessiz çalar,annem görmeden 'mikroplarımdan' arınırdım.
Amcalarımı kovdum bugün sokağımdan.
Bırak dediler bana.ben bırakmadım.
Evimde heryer dere.
Derede oynayan ellerim.
Ve uyuduğum yatak denize dökülmüş.
Annemin ve babamın arası yosun dolu.
Çok sever oyuncağımı amcamlarım.ama ben vermem.
Kahramanlık yaptığım sokağımı yıkadılar,
ben çamurdan sokak yaparım.
Onu da alacaklar birgün.çamurlarımda artık benim.
abilerim ise yaramaz.
Abilerim;
Bana ödülümü vermeye çalışan yabancılar.
Çocuklardık öyle bi zamanda,
köşe başlarında paçaları çamurlu.
'Hayat bazen' bu sokağa bir anı oldu..bazende ıpıslak köşe başları.
Ağaçlarımın dallarında nasıl cesaret asılıysa parmaklarımda onların onuru.
Cesaret değiştim bugün mahallemdeki yabancılarla,onlar da bana umutlarını verdi.
Beyaz ellerimden çamurumu alacaklar.
Amcaların oyuncak sevdası.
Ama abilerim yaramaz.
Paçaları çamurlu çocuklardık biz bu sabah bu mahallede..
Bu sabah yalnışlıkla deremi taşırdılar.
Oyuncaklarım ıslandı.
Sokağım ıslandı.
Oyuncağımı alacak amcalarım.gelecekler.
Ama abilerim yaramaz.
İzin vermezler.

ZOE*KID